een dagje uit het leven van...

's Ochtends vroeg op staan en lekker ontbijten in het guesthouse. Iedere ochtend krijgen we een soort van westers ontbijt met een Myanmees tintje, toast met jam en/of boter, een paar bananen en natuurlijk de Myanmeese thee. Lopend of per fiets ga ik naar het weeshuis, het is heel dichtbij. Als je daar aankomt zwaaien de jongens al, ze beginnen me te herkennen. De leeftijden zijn verschillend, van rond 8 jaar tot en met 15 jaar. Als moeder Anne (jaja het is af en toe lekker verwarrend hier) de kids bij elkaar verzamelt beginnen we met de les. Er is een soort van whiteboard met een stift maar veel meer dan dat is het ook niet. Ik had schriftjes en pennen mee genomen voor de kinderen, zodat ze oefeningentjes kunnen maken, en dit blijkt erg handig te zijn. Het niveau van het Engels is verschillend onder de kinderen, maar vaak kunnen de ouderen de jongeren helpen. Ik heb samen met Mr. Morris een soort van lesboek gekocht, zodat ik daar wat oefeningen uit kan halen en kan overschrijven op het bord. Mr. Morris is een zeer vriendelijke man, hij heeft al 100 x verteld over zijn kinderen, maar al 300 x over zijn kleinkinderen. Elke ochtend, als hij je ziet vertrekken naar het weeshuis, loopt hij hard zwaaiend over straat naar je toe, Hello Annie, how are you today? Hij spreek een aardig woordje Engels en weet overal de weg, en erg belangrijk, alles wat je zoekt, hij weet waar je het kan kopen, of het gaat om schoolboeken, horloges, een tas of een gezellige thee plek. In de middag gaan we vaak samen even thee drinken. Echt bizar, een echt (relatief) schone plek voor thee, 600 Kyat voor twee koppen en een soort snack. (ongeveer 60 euro cent).

Als je hier door de straten loopt of fietst kijkt iedereen je heel vriendelijk aan,vaak roepen ze hello of laggen ze naar je. Als je hallo in het Birmees terug zecht zie je een lach van oor tot oor, ze vinden het geweldig. Mingalaba, een makkelijk woord dat zo veel plezier bij deze mensen kan brengen, erg mooi!

Na even rusten op de wamste momenten van de dag ga ik weer naar het weeshuis. Ik heb daar avond eten, wat ik samen met Anne bereid. Ik wordt vol gepropt totdat ik echt niets meer eten kan, heel zorgzaam en lief.

's Avonds na het eten ben ik of nog in het weeshuis dingentjes aan het doen, of ik ga naar een vriendin, Mimi. Ik heb haar via Tom leren kennen. Mr Morris is ook een goede vriend van dit gezin. Ze woont vlak om de hoek van het gueshouse en we kunnen gezellig (een soort van) engels praten. Makkelijke zinnen en woorden gaan prima, voor lastigere zinnen hebben we beide een boek met engelse en birmeese zinnen, dus daarmee gaat het een stuk makkelijker.