Woow, na 101x nat gegooid te zijn, was ik het toch wel zat moet ik eerlijk bekennen. Het waterfestival in Mandalay. Hier in Mandalay wordt het heel groot gevierd. Vier dagen lang wordt iedereen ondergegooid met water. De mensen hier zien het als een soort ritueel. Het is het reinigen voor het nieuwe jaar, wat begint op de eerste dag na het waterfestival. Het is niet mogelijk (vooral als je een toerist bent) om over straat te lopen zonder doorweekt terug te komen. Gedurende het water-festival zijn alle winkeltjes gesloten, en de meeste eetcafees ook. Even puzzelen dus waar je nog wel heen kan gaan. Gelukkig is vandaag alles eindelijk weer open en kan ik jullie met een grote glimlach vertellen over deze geweldige ervaring :)

Langs de straat staan allemaal mensen, vooral kinderen en jongeren met emmers water, tuinslangen of andere bakjes. Vooral motor-rijders of fietsers zijn een fijn doelwit. (En die gekke witte touristen natuurlijk.) De jongeren gaan aan het begin van de middag allemaal een soort van feest vieren. Het lijkt alsof je in een grote dans-club staat. Rondom het centrale punt in Mandalay (Royal Palace) zijn allemaal stellages gemaakt. Het zijn podiums waar allemaal jongeren op staan te dansen met een soort mix van Europese/Amerikaanse en Birmese muziek. Vaak voor mij bekende liedjes, maar dan in het Birmees gezongen. Als je dan een liedje kent, vinden ze dat helemaal geweldig...

Na een dag gefeest te hebben was ik wel behoorlijk moe.. Een andere dag besloot ik dus een fietstocht te gaan maken door Mandalay. In het guesthouse zijn ook veel andere toeristen, ik kwam iemand tegen die ook een fietstour wilde gaan doen, dus besloten we samen te gaan.. Nadat we het eeste drukke gedeelte in de stad overleefd hadden (jaja we waren al weer helemaal doorweekt..) kwamen we in allemaal prachtige kleine straatjes met vele hutjes en onwijs mooie kloosters. Bij eentje gingen we even binnen kijken. Al druppend liepen we over de gloeiend hete stenen. Als de zon er de hele dag op staat zijn zelfs de witte stenen erg warm om met je blote voeten over te lopen. We zagen vele kleurenschilderingen over het leven van Boeddha, beelden in alle soorten en maten en natuurlijk de Bodhi-boom. In het midden van al deze schoonheden is een grote witte of in dit geval zelfs gouden Pagoda (Paya). Deze schittert prachtig in de felle zon.

Als we weer verder fietsen komen we bij een houte brug. We kijken even, en besluiten dat het er veilig genoeg uit ziet om er overheen te lopen. We hebben het goed ingeschat en zijn veilig aan de overkant gekomen. In het midden is een soort overdekte plek, even lekker uitrusten in de schaduw dus. We eten een dropje...Een paar voorbij komende kinderen kijken met glimmende oogjes of ze ook een dropje mogen, maar daar hebben ze al snel spijt van als het snoepje in hun mond stoppen. Zodra ze het proeven vertrekken de gezichten van lachend naar wat is dit voor iets verschrikkelijks...

Na nog meer leuke avonturen, die ik jullie thuis allemaal ga vertellen omdat ik nu geen tijd heb om uren achter de computer te zitten, gaan we weer op huis aan. Het begint hard te waaien en we besluiten bij een huisje te schuilen. De wind striemt in je gezicht en het fietsen is dus opeens een stuk minder leuk... Na enige tijd op de kaart te turen besluiten we dat we het beste terug kunnen gaan, een van de twee mede-toeristen moet de bus halen dus erg veel tijd hebben we niet.. Dus op de fiets door de wind, zonnebril op voor het zand, gaan we een spannende tocht tegemoed... Per water-festival regent het een keer.. Natuurlijk als echte Nederlander, kan ik die niet ontlopen. Jawel, als wij op de fiets zitten op weg naar het guest-hous met alle wind en emmers water die om ons heen vliegen, begint het ook nog te regenen. En natuurlijk niet zo'n miezer buitje zoals we dat thuis regen noemen, nee een echte Aziatische regenbui :) Dus, ondanks dat we doorweekt waren van het water-festival, krijgen we nog een portie over ons heen. De straten staan helemaal blank, dus er is genoeg water om over de toeristen heen te gooien, want het is nog steeds water-festival. Al lachend en fietsend komen we steeds dichterbij het guesthouse. Maar dan oh wacht.. we zijn veel te ver.. Door alle drukte om ons heen met harde wind en veel regen zijn we onze straat voorbij gefietst. Omkeren en nog een keer door deze grote douche dan maar... Eenmaal in het guest-house aangekomen neem ik toch maar even een douche, al dat zand enzo.. Als ik buiten kom met (jaja ik weet het onverstandig) weer droge, schone kleren om even iets te gaan eten duurt het niet lang voordat ik weer helemaal doorweekt ben, want een droge toerist tijdens het water-festival is echt iets dat niet kan.. Helaas! Ik ben wel weer een beetje klaar met alle waterpret. Maar gelukkig is het de laatste dag.

Vandaag heb ik weer lesegeven. Het was erg leuk om de kinderen weer te zien. Als ik nu aan kom, zeggen ze allemaal super lief gedag en groeten ze hartelijk. Het lesgeven gaat goed. Nu ik eenmaal een soort van planning heb gemaakt wat ik zoal wil behandelen in mijn tijd hier kan ik gewoon iets kiezen wat we komende dagen gaan doen... Soms blijken ze iets al goed geleerd te hebben en andere dingen zijn heel lastig voor ze. Bij het weeshuis is het erg leuk. De moeder (Ann) is super lief, ze zorgt heel goed voor me. Ze is echt een typische moeder voor het weeshuis, alle jongens noemen haar ook mammie enzo. Na vanaf nu 's ochtends weer lekker lesgeven, ik heb er erg veel plezier in. In de middag, zoals vandaag lekker vrij voor relaxen, internetten of een toeristisch iets bezoeken... In de avond ga ik weer naar het weeshuis daar eet ik samen met Ann en haar nichtje, die er nu ook tijdelijk is. Soms nog even spelen met de jongens, meestal voetbal. Daarna vaak lekker naar het guest-house richting m'n bed, of als het nog wat vroeg is ga ik nog even een kopje thee drinken met Mr Morris en daarna heerlijk slapen.