in Bangkok
veilig in Bangkok aangekomen vanuit Yangon, na een vlucht in een akelig klein vliegtuigje , als ik het al zo mag noemen hihi... Zo boarden voor vlucht deel 2 :) tot snel!
Gelukkig nieuwjaar!
Woow, na 101x nat gegooid te zijn, was ik het toch wel zat moet ik eerlijk bekennen. Het waterfestival in Mandalay. Hier in Mandalay wordt het heel groot gevierd. Vier dagen lang wordt iedereen ondergegooid met water. De mensen hier zien het als een soort ritueel. Het is het reinigen voor het nieuwe jaar, wat begint op de eerste dag na het waterfestival. Het is niet mogelijk (vooral als je een toerist bent) om over straat te lopen zonder doorweekt terug te komen. Gedurende het water-festival zijn alle winkeltjes gesloten, en de meeste eetcafees ook. Even puzzelen dus waar je nog wel heen kan gaan. Gelukkig is vandaag alles eindelijk weer open en kan ik jullie met een grote glimlach vertellen over deze geweldige ervaring :)
Langs de straat staan allemaal mensen, vooral kinderen en jongeren met emmers water, tuinslangen of andere bakjes. Vooral motor-rijders of fietsers zijn een fijn doelwit. (En die gekke witte touristen natuurlijk.) De jongeren gaan aan het begin van de middag allemaal een soort van feest vieren. Het lijkt alsof je in een grote dans-club staat. Rondom het centrale punt in Mandalay (Royal Palace) zijn allemaal stellages gemaakt. Het zijn podiums waar allemaal jongeren op staan te dansen met een soort mix van Europese/Amerikaanse en Birmese muziek. Vaak voor mij bekende liedjes, maar dan in het Birmees gezongen. Als je dan een liedje kent, vinden ze dat helemaal geweldig...
Na een dag gefeest te hebben was ik wel behoorlijk moe.. Een andere dag besloot ik dus een fietstocht te gaan maken door Mandalay. In het guesthouse zijn ook veel andere toeristen, ik kwam iemand tegen die ook een fietstour wilde gaan doen, dus besloten we samen te gaan.. Nadat we het eeste drukke gedeelte in de stad overleefd hadden (jaja we waren al weer helemaal doorweekt..) kwamen we in allemaal prachtige kleine straatjes met vele hutjes en onwijs mooie kloosters. Bij eentje gingen we even binnen kijken. Al druppend liepen we over de gloeiend hete stenen. Als de zon er de hele dag op staat zijn zelfs de witte stenen erg warm om met je blote voeten over te lopen. We zagen vele kleurenschilderingen over het leven van Boeddha, beelden in alle soorten en maten en natuurlijk de Bodhi-boom. In het midden van al deze schoonheden is een grote witte of in dit geval zelfs gouden Pagoda (Paya). Deze schittert prachtig in de felle zon.
Als we weer verder fietsen komen we bij een houte brug. We kijken even, en besluiten dat het er veilig genoeg uit ziet om er overheen te lopen. We hebben het goed ingeschat en zijn veilig aan de overkant gekomen. In het midden is een soort overdekte plek, even lekker uitrusten in de schaduw dus. We eten een dropje...Een paar voorbij komende kinderen kijken met glimmende oogjes of ze ook een dropje mogen, maar daar hebben ze al snel spijt van als het snoepje in hun mond stoppen. Zodra ze het proeven vertrekken de gezichten van lachend naar wat is dit voor iets verschrikkelijks...
Na nog meer leuke avonturen, die ik jullie thuis allemaal ga vertellen omdat ik nu geen tijd heb om uren achter de computer te zitten, gaan we weer op huis aan. Het begint hard te waaien en we besluiten bij een huisje te schuilen. De wind striemt in je gezicht en het fietsen is dus opeens een stuk minder leuk... Na enige tijd op de kaart te turen besluiten we dat we het beste terug kunnen gaan, een van de twee mede-toeristen moet de bus halen dus erg veel tijd hebben we niet.. Dus op de fiets door de wind, zonnebril op voor het zand, gaan we een spannende tocht tegemoed... Per water-festival regent het een keer.. Natuurlijk als echte Nederlander, kan ik die niet ontlopen. Jawel, als wij op de fiets zitten op weg naar het guest-hous met alle wind en emmers water die om ons heen vliegen, begint het ook nog te regenen. En natuurlijk niet zo'n miezer buitje zoals we dat thuis regen noemen, nee een echte Aziatische regenbui :) Dus, ondanks dat we doorweekt waren van het water-festival, krijgen we nog een portie over ons heen. De straten staan helemaal blank, dus er is genoeg water om over de toeristen heen te gooien, want het is nog steeds water-festival. Al lachend en fietsend komen we steeds dichterbij het guesthouse. Maar dan oh wacht.. we zijn veel te ver.. Door alle drukte om ons heen met harde wind en veel regen zijn we onze straat voorbij gefietst. Omkeren en nog een keer door deze grote douche dan maar... Eenmaal in het guest-house aangekomen neem ik toch maar even een douche, al dat zand enzo.. Als ik buiten kom met (jaja ik weet het onverstandig) weer droge, schone kleren om even iets te gaan eten duurt het niet lang voordat ik weer helemaal doorweekt ben, want een droge toerist tijdens het water-festival is echt iets dat niet kan.. Helaas! Ik ben wel weer een beetje klaar met alle waterpret. Maar gelukkig is het de laatste dag.
Vandaag heb ik weer lesegeven. Het was erg leuk om de kinderen weer te zien. Als ik nu aan kom, zeggen ze allemaal super lief gedag en groeten ze hartelijk. Het lesgeven gaat goed. Nu ik eenmaal een soort van planning heb gemaakt wat ik zoal wil behandelen in mijn tijd hier kan ik gewoon iets kiezen wat we komende dagen gaan doen... Soms blijken ze iets al goed geleerd te hebben en andere dingen zijn heel lastig voor ze. Bij het weeshuis is het erg leuk. De moeder (Ann) is super lief, ze zorgt heel goed voor me. Ze is echt een typische moeder voor het weeshuis, alle jongens noemen haar ook mammie enzo. Na vanaf nu 's ochtends weer lekker lesgeven, ik heb er erg veel plezier in. In de middag, zoals vandaag lekker vrij voor relaxen, internetten of een toeristisch iets bezoeken... In de avond ga ik weer naar het weeshuis daar eet ik samen met Ann en haar nichtje, die er nu ook tijdelijk is. Soms nog even spelen met de jongens, meestal voetbal. Daarna vaak lekker naar het guest-house richting m'n bed, of als het nog wat vroeg is ga ik nog even een kopje thee drinken met Mr Morris en daarna heerlijk slapen.
Mingalaba :)
een dagje uit het leven van...
's Ochtends vroeg op staan en lekker ontbijten in het guesthouse. Iedere ochtend krijgen we een soort van westers ontbijt met een Myanmees tintje, toast met jam en/of boter, een paar bananen en natuurlijk de Myanmeese thee. Lopend of per fiets ga ik naar het weeshuis, het is heel dichtbij. Als je daar aankomt zwaaien de jongens al, ze beginnen me te herkennen. De leeftijden zijn verschillend, van rond 8 jaar tot en met 15 jaar. Als moeder Anne (jaja het is af en toe lekker verwarrend hier) de kids bij elkaar verzamelt beginnen we met de les. Er is een soort van whiteboard met een stift maar veel meer dan dat is het ook niet. Ik had schriftjes en pennen mee genomen voor de kinderen, zodat ze oefeningentjes kunnen maken, en dit blijkt erg handig te zijn. Het niveau van het Engels is verschillend onder de kinderen, maar vaak kunnen de ouderen de jongeren helpen. Ik heb samen met Mr. Morris een soort van lesboek gekocht, zodat ik daar wat oefeningen uit kan halen en kan overschrijven op het bord. Mr. Morris is een zeer vriendelijke man, hij heeft al 100 x verteld over zijn kinderen, maar al 300 x over zijn kleinkinderen. Elke ochtend, als hij je ziet vertrekken naar het weeshuis, loopt hij hard zwaaiend over straat naar je toe, Hello Annie, how are you today? Hij spreek een aardig woordje Engels en weet overal de weg, en erg belangrijk, alles wat je zoekt, hij weet waar je het kan kopen, of het gaat om schoolboeken, horloges, een tas of een gezellige thee plek. In de middag gaan we vaak samen even thee drinken. Echt bizar, een echt (relatief) schone plek voor thee, 600 Kyat voor twee koppen en een soort snack. (ongeveer 60 euro cent).
Als je hier door de straten loopt of fietst kijkt iedereen je heel vriendelijk aan,vaak roepen ze hello of laggen ze naar je. Als je hallo in het Birmees terug zecht zie je een lach van oor tot oor, ze vinden het geweldig. Mingalaba, een makkelijk woord dat zo veel plezier bij deze mensen kan brengen, erg mooi!
Na even rusten op de wamste momenten van de dag ga ik weer naar het weeshuis. Ik heb daar avond eten, wat ik samen met Anne bereid. Ik wordt vol gepropt totdat ik echt niets meer eten kan, heel zorgzaam en lief.
's Avonds na het eten ben ik of nog in het weeshuis dingentjes aan het doen, of ik ga naar een vriendin, Mimi. Ik heb haar via Tom leren kennen. Mr Morris is ook een goede vriend van dit gezin. Ze woont vlak om de hoek van het gueshouse en we kunnen gezellig (een soort van) engels praten. Makkelijke zinnen en woorden gaan prima, voor lastigere zinnen hebben we beide een boek met engelse en birmeese zinnen, dus daarmee gaat het een stuk makkelijker.
Bustrip to Mandalay
Vandaag een eerste dag in Mandalay. Gister hebben we een erg lange busreis gehad maar eigenlijk viel het allemaal heel erg mee. Vanuit de bus hadden we een prachtig uitzicht op het plattelandsleven. Als je uit het raam keek zag je allemaal rieten of houten huisjes, meestal op palen, zodat daar onder een lekkere schaduwplek is. Sommige huisjes groter dan andere, maar allemaal even prachtig. Af en toe maakte de bus een stop om een paar mensen er uit te laten. Het is heel gek om te realiseren dat de mensen die ook gewoon in een skinnyjeans in de bus zitten, daar leven. Verder zie je ook vele pagoda's langs de wegen of een stuk er vanaf, of ze nou wit of goud zijn, allemaal steken ze prachtig af tegen de blauwe of groene achtergrond. Als er even geen huizen waren, was het landschap ook prachtig. Soms zag je vele palmbomen op de heuvels en rievieren daar tussen door stromen.. Op andere plekken was het vrij droog en zag je alleen maar kleine struiken of uitgedroogd gras.
Hier in Mandalay is het iets koeler dan in Yangon, maar nog steeds best wel warm. De kamer in het guesthouse is fijn. Er is geen airconditioning, maar een fan voldoet ook prima.
Vanochtend hebben we kennis gemaakt met de vader van het weeshuis. Hij is een vriendelijke en behulpzame meneer. We zaten gezellig te kletsen in zijn kamer, met (natuurlijk) een kopje thee. Ik weet zeker dat ik hier een bijzondere tijd ga hebben. :)
veel liefs, Anne-Maaike
Shwedagon Pagoda
WOOW! wat prachtig, zal je eerste reactie zijn als je er langs rijdt in de taxi. Je ziet een trap, vrij hoog, en daar boven torent een goude punt van een enorme Pagoda (soort tempel)... Er zijn vier ingangen met ieder een lange trap naar boven waarlangs vele winkeltjes zitten. Als je steeds verder naar boven loopt onthult zich steeds verder, beetje bij beetje, iets van de gehele tempel. Als je bovenaan de trap staat uit te puffen van de lange klim met dit warme weer, wordt je de adem benomen van deze prachtige tempel. Het is helemaal van goud, en er omheen staan talloze kleinere torentjes, natuuriljk ook van goud :) Door de felle zon lijkt het ding helemaal te stralen! Wanneer je aan de ronde om de pagoda begint zie je steeds weer mooie, nieuwe dingen die zich op het omliggende plein gebied afspelen. Er zijn veel gezinnen met kinderen die spelen of liggen uit te rusten, verder zie je heel veel monniken die hun ronde lopen tijdens het zingen van een mantra. Je loopt steeds een klein stukje en gaat dan weer ergens even in de schaduw zitten. Het is veel te warm om in een keer door te lopen, en het doet behoorlijk zeer aan je blote voeten...
Toen we even in de schaduw zaten kwamen er twee monniken naar Tom en mij toe, ' Can we speak English with you? ' Ze willen graag hun Engels met je oefenen, dit is iets wat wij natuurlijk ook heel erg leuk vinden. We hadden best een heel goed gesprek met ze over van alles en nog wat, we konden elkaar redelijk goed verstaan.
Na een kopje thee in de omgeving begonnen we opnieuw aan de klimtocht. We hebben bij de pagoda genoten van de zonsondergang. Het was erg mooi om te zien hoe de pagoda en de lucht er achter steeds weer nieuwe, ontzettend mooie beelden gaven.
Tot zo ver deze prachtige ervaring, google gerust even een afbeelding, want foto's laden is erg lastig tot niet mogenlijk hier..
Liefs
aankomst
Hallo iedereen,
Een een kort berichtje, komende dagen komt er een langere...
Ik ben goed aangekomen met het vliegtuig. Het was een fijne reis met gezellige mensen om me heen. Eenmaal aangekomen in Myanmar kon ik mijn contactpersoon (Tom Riach) heel gemakkelijk vinden. We reden in ongeveer 45 min naar het guesthouse, midden in de stad. In de taxi hadden we al veel leuke gesprekken over het leven in Azie e.d. Toen we alle spullen in m'n kamer hadden gezet ben ik even gaan rusten. De kamer is heerlijk koel met air-conditioning, heerlijk, want de overgang van sneeuw naar 40 graden was best groot. Het is een kamer met een bed een kastje en een lamp.
Na even uitrusten zijn we een rondje gaan lopen. Heerlijke noodles gegeten en zelfs een ijsje :) Daarna nog wat heerlijk vers fruit gekocht. De straten zijn prachtig. Je ziet overal vriendelijke mensen in prachtige kleurrijke kleding. Op iedere hoek van de straat zijn er weer vele kraampjes met allemaal fruit en andere rommeltjes. Het opvallendste tot nu toe vond ik de zakjes water met visjes of kleine schildpadden...
' s Avonds lekker gegeten in een restaurantje. Er was voetbal op TV dus er waren heel veel mensen, super leuk!
Vandaag één of ander chinees-achtig ontbijt gehad, ik weet niet precies wat ik heb gegeten, maar het was best lekker. Nu even snel internetten en strakjes naar een museum, ik ben benieuwd!
Alle eerste indrukken zijn geweldig, het is zo leuk om hier te zijn :) Tot snel, met nieuwe uitgebreide verhalen,
Anne-Maaike
voor mijn vertrek...
Hoihoi iedereen, Super leuk dat jullie willen meegenieten van deze geweldige reis naar Myanmar (Birma) Ik ben al wel een beetje zenuwachtig... Maar ik heb er onwijs veel zin in! Ik weet niet of het gaat lukken om hier af en toe iets op te schrijven, maar voor de zekerheid heb ik het toch maar aangemaakt... Vorig jaar in Nepal is het helaas niet gelukt, maar hierbij een poging 2! Ik hoop dat er een internet verbinding is en ik jullie dus op de hoogte kan houden van mijn avonturen :) Groetjes, Anne-Maaike